Είναι προτιµότερο ο Ερντογάν να συνεχίσει να εκφωνεί κενές, παραληρηµατικές οµιλίες κατά του Ισραήλ στο τουρκικό κοινοβούλιο, παρά να δοκιµάζει την αποφασιστικότητα του Ισραήλ να υπερασπιστεί τον εαυτό του», δήλωνε προχθές ο υπουργός Αµύνης του Ισραήλ, Ι. Κάτς, απέναντι στις φραστικές προκλήσεις της Άγκυρας στο πεδίο της Συρίας. Από την πλευρά της Ελλάδας, θα ήταν σωστό -µετά και την αµφισβήτηση της κυριαρχίας της χώρας στο Ανατολικό Αιγαίο, µε αφορµή τον νοµό για την χωροταξία των ΑΠΕ µέσω δηλώσεων από το υπουργείο Αµύνης της Τουρκίας- να είχε εξουσιοδοτηθεί από τον πρωθυπουργό και το Συµβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (ΚΥΣΕΑ) ο υπουργός Αµύνης, κ. Νίκος ∆ένδιας, να προβεί σε µια ανάλογου ύφους και αποφασιστικότητας δήλωση µε εκείνη του Ισραηλινού οµόλογου του σε σχέση µε την ελληνική κυριαρχία και τα δικαιώµατα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Με τον τρόπο αυτό, θα είχε ήδη απαντηθεί η επόµενη τοποθέτηση -χθες πλέον- του υπουργού Αµύνης της Τουρκίας, Γιασάρ Γκιουλέρ, σύµφωνα µε την οποία «η Άγκυρα παρακολουθεί στενά την στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας και Ισραήλ».
Είναι πολλοί στη χώρα µας που επιθυµούν η Ελλάδα να µπορούσε να έχει το πνεύµα και την αποφασιστικότητα του Ισραήλ, όπως αυτή επεδείχθη στο µέτωπο της Συρίας και της Μεσοποταµίας µε τον βοµβαρδισµό της υπό ανακαίνιση αεροπορικής βάσης 60-70 χιλιόµετρα από τα τουρκικά σύνορα, η οποία -σύµφωνα µε πληροφορίες των µυστικών υπηρεσιών- προετοιµαζόταν να υποδεχθεί τουρκικές ένοπλες δυνάµεις. ∆εν έχουν δίκιο. Η Ελλάδα µπορεί να αναδιοργανώνει, να εκσυγχρονίζει και να αναβαθµίζει τις ένοπλες δυνάµεις της, αλλά δεν είναι έτοιµη ούτε ο λαός οργανωµένος για επιθετικές ενέργειες. Το ζητούµενο δεν είναι η Ελλάδα να γίνει Ισραήλ. Ούτε χρειάζεται κάτι τέτοιο. Η Ελλάδα, ναι µεν πρέπει να ετοιµασθεί και οι άνθρωποι των αποφάσεων -µε στολή ή χωρίς στολή- να είναι αποφασισµένοι για το µέγιστο πλήγµα στην Τουρκία, εφόσον απαιτηθεί, αλλά ας κρατήσουµε το µέτρο της αναλογικότητας έναντι των συνθηκών.
Η Ελλάδα και το Ισραήλ θα πρέπει να λειτουργούν και να συντονίζονται συµπληρωµατικά. Το Ισραήλ είναι µια ώριµη πολεµική µηχανή. Η Ελλάδα -µαζί και η Κύπρος που ήδη τελεί υπό κοινή προστασία- είναι δύναµη διαµεσολάβησης και διεθνούς συνεργασίας. Το διπλωµατικό κεφάλαιο που έχει χάσει εξαιτίας της µονοδιάστατα εµπόλεµης -εξ ανάγκης- στρατηγικής το Ισραήλ, θα πρέπει να το ανακτήσει µε τις πολιτικές που θα προωθήσει η Ελλάδα. Η Τουρκία ανησυχεί για τις συνεργασίες τύπου «Ασπίδα του Αχιλλέα» και πολύ περισσότερο για τις εκδηλώσεις που θα συνοδεύσουν αυτή τη συµφωνία στο πεδίο. Αλλά η Τουρκία ανέκτησε ένα -έστω ευκαιριακό- πλεονέκτηµα στον Λευκό Οίκο εξαιτίας των πολεµικών σχεδίων, µέσα από τα οποία η Ιερουσαλήµ βλέπει τη δόµηση µιας νέας αρχιτεκτονικής από την Μεσόγειο µέχρι τον Ινδικό. Είναι κάτι που -µετά και την σε εξέλιξη περιπέτεια στο Ιράν- δεν αντέχει η διοίκηση Τραµπ και η «διπλωµατία του real estate». Αν το Ισραήλ βοµβαρδίζει εν δυνάµει βάσεις της Τουρκίας στη Συρία, η Ελλάδα θα πρέπει να δώσει διεξόδους συµµαχιών στο Ισραήλ.
Η Ελλάδα καλείται να κρατήσει εν ισχύ τη διµερή συµµαχία ασφάλειας των εγκαταστάσεων της Aramco µε την Σαουδική Αραβία, ακόµη και µετά τη συµµαχία της Μέκκας. Να κρατήσει ενεργή και διευρυµένη την τριµερή σχέση µε την Αίγυπτο, που θα πρέπει να ενθαρρυνθεί στην «ουδετερότητα» της. Μάλιστα, µετά τη αποµάκρυνση της Τουρκίας -µε δήλωση Ερντογάν- από την Ευρώπη, η Ελλάδα και η Κύπρος θα πρέπει να συµβάλουν στο να πάρει την θέση της η Αίγυπτος στην ευρωπαϊκή συνεργασία. Η Ελλάδα έχει να παίξει κρίσιµο ρόλο στον Λίβανο, στη Γάζα, στο να κρατηθεί ζωντανή η στρατηγική IMEC και να ενθαρρυνθεί ένας άξονας ισχύος από την ∆ύση στην Ανατολή. Από την Γαλλία, την «3+1», τα Εµιράτα, την Ινδία και τις Μοναρχίες του Κόλπου. Αν το Ισραήλ είναι η Σπάρτη, η Ελλάδα είναι η Αθήνα. Οι ρόλοι είναι διαφορετικοί.
Πηγή: Parapolitika.gr
