Η αποσύνθεση στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού («Ελπίδα για τη Δημοκρατία») προσφέρει θέαμα, αλλά και χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα. Όσοι έσπευσαν να την «αγκαλιάσουν» στο ξεκίνημα, βλέποντας πάνω της το τέλειο «όχημα» αντισυστημικής οργής, τώρα αποχωρούν καταγγέλλοντας. Το ειρωνικό της υπόθεσης; Εκείνοι που κάποτε κουνούσαν το δάχτυλο φωνάζοντας «ή με τη Μαρία ή με τη μαφία», τώρα βρίσκονται στο κενό. Τελικά, η πολιτική εκμετάλλευση μιας τραγωδίας έχει κοντά ποδάρια, και όταν η «συγκολλητική ουσία» είναι μόνο το μίσος για την κυβέρνηση, το οικοδόμημα καταρρέει με τον πρώτο εσωτερικό καβγά.


































































