Στο πολιτικό μεταγραφικό παζάρι, οι αρχικές «αριστοκρατικές» ευαισθησίες κρατούν ακριβώς όσο διαρκεί η θερινή ραστώνη. Εκεί που τα στρατηγεία σε Χαριλάου Τρικούπη και Αμαλίας το έπαιζαν δύσκολα, στήνοντας τείχη και φίλτρα «καθαρότητας», η σκληρή πραγματικότητα του εκλογικού ντέρμπι προσγείωσε τους πάντες στην ωμή πολιτική γεωγραφία. Χωρίς σταυρούς δεν γίνεται δουλειά.
Οι πόρτες, λοιπόν, άνοιξαν διάπλατα και οι εσωκομματικές ενστάσεις εξαφανίστηκαν δια μαγείας. Πρώην βουλευτές, «ορφανοί» παράγοντες και στελέχη που μέχρι χθες προκαλούσαν αλλεργίες στα επιτελεία, τώρα αντιμετωπίζονται σαν πολύτιμες προσθήκες στη μάχη της κάλπης. Στην πολιτική, βλέπετε, οι ιδεολογικές νευρώσεις υποχωρούν μπροστά στην αγωνία της ποσόστωσης και της επιβίωσης. Το μόνο που μετράει πια είναι η χωρητικότητα των ψηφοδελτίων και η ικανότητα συλλογής ψήφων. Το πολιτικό «πάγωμα» έδωσε τη θέση του στον καυτό πυρετό των μεταγραφών, και όπως φαίνεται, στο τέλος όλοι χωράνε στο ίδιο κάδρο αρκεί να φέρνουν αποτέλεσμα.
