Φαίνεται πως για ορισμένα προβεβλημένα στελέχη της Αριστεράς, ο ρόλος του απλού βουλευτή είναι πολύ… κοινός για τα κυβικά τους. Οι ταυτόσημες τοποθετήσεις του Αλέξη Τσίπρα και της Έφη Αχτσιόγλου περί «ασφυξίας» στους διαδρόμους της Βουλής δεν αποκαλύπτουν μόνο μια βαθιά περιφρόνηση προς τους θεσμικούς κανόνες του πολιτεύματος, αλλά και έναν ιδιότυπο αντικοινοβουλευτισμό.
Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές. Αν δεν υπάρχει ο ρόλος του «αρχηγού» με τις δάφνες και την εξουσία, η παρουσία στο κοινοβούλιο θεωρείται άχρηστη. Όσο για το σεβασμό στις δημοκρατικές διαδικασίες; Τα παραδείγματα μιλούν από μόνα τους. Από τη μία, η αποχώρηση της Έφης Αχτσιόγλου από τον ΣΥΡΙΖΑ αμέσως μόλις έχασε τις εσωκομματικές εκλογές από τον Στέφανο Κασσελάκη, και από την άλλη, οι νοοτροπίες τύπου «θα είχαμε πάρει τις εκλογές, αλλά δυστυχώς υπάρχει και το Σύνταγμα».
Όταν η προσφορά στον λαό αποτιμάται αποκλειστικά με όρους αρχηγικών αξιωμάτων, ο κοινοβουλευτισμός μετατρέπεται σε «βαρίδι» και η δημοκρατία σε μια ενοχλητική λεπτομέρεια.
