Η κυβέρνηση επιχείρησε χθες να χαμηλώσει τους τόνους γύρω από όσα συζητήθηκαν και κυρίως όσα… δεν έγιναν στην εκδήλωση για τα 52 χρόνια από την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας. Και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης ανέλαβε τον ρόλο του «πυροσβέστη», επιχειρώντας να κλείσει τη συζήτηση τόσο για την απουσία του Νίκου Δένδια όσο και για τις αιχμές περί έλλειψης ομοψυχίας στο εσωτερικό της κυβέρνησης.
«Δεν έλειψε αδικαιολόγητα ο Δένδιας»
Για τον Νίκο Δένδια, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέλεξε μια διπλή γραμμή άμυνας.
Από τη μία πλευρά υπενθύμισε ότι ο υπουργός Εθνικής Άμυνας είχε πραγματοποιήσει δική του εκδήλωση, χαρακτηρίζοντάς την ιδιαίτερα μαζική και σημειώνοντας ότι πρόκειται για τον πρώτο σε σταυρούς βουλευτή στον Νότιο Τομέα Αθηνών.Από την άλλη, έδωσε τη θεσμική εξήγηση της απουσίας του από την επετειακή εκδήλωση της ΝΔ: την παρουσία του στη Βενετία, σε σημαντική διεθνή συνάντηση για την πρωτοβουλία Αδριατικής και Ιονίου.Η λέξη-κλειδί εδώ ήταν «ανελαστική».
Με άλλα λόγια, το κυβερνητικό αφήγημα είναι σαφές: η απουσία Δένδια δεν πρέπει να διαβαστεί ως πολιτικό μήνυμα προς το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά ως αποτέλεσμα προγραμματισμένης και θεσμικά σημαντικής υποχρέωσης.Και ο Μαρινάκης το έκανε ακόμη πιο καθαρό λέγοντας ότι δεν πιστεύει πως κανείς αμφισβητεί την αφοσίωση του Δένδια.Μόνο που η συγκεκριμένη διατύπωση έχει τη δική της αξία.
Δεν είπε ότι ο Δένδιας έστειλε μήνυμα απόλυτης πολιτικής ταύτισης με τον πρωθυπουργό. Δεν είπε ότι η απουσία του δεν έχει καμία πολιτική ανάγνωση. Επέλεξε να μιλήσει για την «αφοσίωσή» του και να παραθέσει συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους δεν βρέθηκε στην εκδήλωση.
Και αυτό είναι σαφώς πιο προσεκτικό.
Το «σήμα» από την εκδήλωση Δένδια
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και μια άλλη αποστροφή του κυβερνητικού εκπροσώπου.
Ο Μαρινάκης μίλησε για την εκδήλωση του Δένδια ως μια «ψήφο εμπιστοσύνης» στην παράταξη.
Όχι, όμως, ως ψήφο εμπιστοσύνης στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η διαφορά μπορεί να μοιάζει λεπτομέρεια, αλλά στην πολιτική γλώσσα δεν είναι.
Ο Δένδιας διαθέτει ισχυρό προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο, εκλογική βάση και ιδιαίτερο βάρος στο εσωτερικό της ΝΔ. Το γεγονός ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναγνωρίζει δημόσια τη μαζικότητα της δικής του εκδήλωσης είναι από μόνο του μια προσεκτική αναγνώριση αυτού του πολιτικού μεγέθους.
Την ίδια στιγμή, όμως, το Μαξίμου θέλει να αποσυνδέσει αυτό το μέγεθος από οποιαδήποτε συζήτηση περί εσωκομματικής αμφισβήτησης.
Το μήνυμα είναι περίπου το εξής: ο Δένδιας έχει ισχυρό πολιτικό αποτύπωμα, αλλά παραμένει μέσα στην παράταξη και η απουσία του από μία εκδήλωση δεν πρέπει να μετατραπεί σε εσωκομματικό θρίλερ.
Και μετά ήρθε η «μετάλλαξη»
Εδώ ίσως βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον σημείο της παρέμβασης Μαρινάκη.
Όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε ευθέως αν «δεν έχουμε μετάλλαξη» στη Νέα Δημοκρατία, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν απάντησε με ένα απλό «όχι».
Είπε ότι το αν υπάρχει ή όχι μετάλλαξη μιας παράταξης κρίνεται από τις πολιτικές της.
Η απάντηση αυτή μεταφέρει συνειδητά τη συζήτηση από τα πρόσωπα στις πολιτικές.
Και αμέσως μετά ο Μαρινάκης άρχισε να απαριθμεί το κυβερνητικό έργο: μεταναστευτικό, εξοπλισμούς, Rafale, Belharra, F-16 και F-35, ΑΟΖ, επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, μη κρατικά πανεπιστήμια, ψηφιοποίηση του κράτους και δημιουργία θέσεων εργασίας.
Ουσιαστικά, η απάντηση του Μαξίμου είναι:
«Μην κρίνετε τη Νέα Δημοκρατία από το ποιος εμφανίζεται δίπλα σε ποιον. Κρίνετέ την από τις πολιτικές που εφαρμόζει».
Είναι μια έξυπνη πολιτική άμυνα, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει ότι το ζήτημα της «μετάλλαξης» έχει πλέον περάσει στη δημόσια συζήτηση και η κυβέρνηση αισθάνεται την ανάγκη να το απαντήσει.
Ο Άδωνις δεν «αδειάστηκε»
Στην περίπτωση του Άδωνι Γεωργιάδη η κυβερνητική γραμμή ήταν διαφορετική.
Ο υπουργός Υγείας είχε μιλήσει για την ανάγκη ομόνοιας και ομοψυχίας στο κυβερνητικό στρατόπεδο, προκαλώντας συζητήσεις για το αν η δήλωση αποτελούσε έμμεση αιχμή προς άλλους υπουργούς.
Ο Μαρινάκης, όμως, δεν επέλεξε να τον αδειάσει.
Αντιθέτως, είπε κάτι που λειτουργεί ως δημόσια πολιτική στήριξη:
«Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ένας Υπουργός που βγαίνει πάντοτε μπροστά και στις δύσκολες περιόδους».
Η φράση δεν είναι τυχαία.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θα μπορούσε να είχε πει ότι «όλοι οι υπουργοί πρέπει να δείχνουν ομοψυχία» και να κλείσει εκεί το θέμα. Επέλεξε, όμως, να αναγνωρίσει δημόσια τον ρόλο του Γεωργιάδη.
Με άλλα λόγια, ο Άδωνις δεν εμφανίζεται ως «πρόβλημα» για την κυβέρνηση. Εμφανίζεται ως ένα από τα πρόσωπα που βγαίνουν μπροστά όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Δύο πρόσωπα, δύο διαφορετικά μηνύματα
Και εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ενδιαφέρουσα πολιτική ανάγνωση της παρέμβασης Μαρινάκη.
Για τον Δένδια, η κυβέρνηση εξηγεί.
Για τον Άδωνι, η κυβέρνηση υπερασπίζεται.
Δεν πρόκειται για την ίδια ακριβώς πολιτική διαχείριση.
Στον Δένδια αναγνωρίζεται το εκλογικό και πολιτικό του βάρος και επιχειρείται να κλείσει κάθε συζήτηση περί πολιτικού μηνύματος από την απουσία του.
Στον Άδωνι αναγνωρίζεται η κυβερνητική του χρησιμότητα και επιχειρείται να μην καταγραφεί η δημόσια παρέμβασή του ως εσωτερικό πρόβλημα.
Το συνολικό μήνυμα Μαρινάκη είναι ξεκάθαρο: το Μαξίμου δεν θέλει αυτή τη στιγμή να ανοίξει εσωκομματικό μέτωπο ούτε με τον Δένδια ούτε με τον Γεωργιάδη.
Και αυτό είναι λογικό.
Η ΝΔ βρίσκεται ήδη σε μια περίοδο κατά την οποία συζητούνται η φυσιογνωμία της, η διεύρυνση, η σχέση της με την παραδοσιακή δεξιά βάση, αλλά και οι προσωπικές ισορροπίες στο εσωτερικό της.
Μια δημόσια αντιπαράθεση με πρόσωπα που διαθέτουν ισχυρή πολιτική παρουσία θα ήταν το τελευταίο που θα ήθελε το Μέγαρο Μαξίμου.
