Η πρόσφατη υπόθεση με τα δημοσιεύματα περί δήθεν «μυστικού δείπνου» (με εμπλοκή Γεραπετρίτη, Διαμαντοπούλου και Χριστοδουλάκη) και οι επιθέσεις που ακολούθησαν, έφεραν στην επιφάνεια ένα πολιτικό φαινόμενο που στη Χαριλάου Τρικούπη είχαν καιρό να δουν με τέτοια ενέργεια, τη στιγμιαία, αυθόρμητη συσπείρωση της βάσης.
Η άμυνα πριν από την επίσημη γραμμή
Ενώ τα κομματικά επιτελεία συχνά ζυγίζουν τις λέξεις τους και καθυστερούν στις επίσημες διαψεύσεις –όπως συνέβη αρχικά μέχρι να υπάρξει συντονισμένη αντίδραση– η βάση των ψηφοφόρων και των μελών στα social media δεν περίμενε κανένα «γραμμένο» δελτίο τύπου.
Το «τείχος» προστασίας που υψώθηκε γύρω από την Άννα Διαμαντοπούλου και τον Μανώλη Χριστοδουλάκη δεν ήταν προϊόν κομματικής οδηγίας, αλλά ενός καθαρού ενστίκτου αυτοσυντήρησης. Όταν η βάση αισθάνθηκε ότι επιχειρείται η αποδόμηση στελεχών της με κατασκευασμένα σενάρια, αντέδρασε σαν ένας ζωντανός οργανισμός, στέλνοντας παράλληλα ένα σαφές μήνυμα τόσο προς τους πολιτικούς της αντιπάλους όσο και προς την ίδια την κομματική ηγεσία για την ανάγκη ακαριαίας προστασίας των στελεχών του χώρου.
Η πολιτική υπεραξία της συσπείρωσης
Σε μια πολιτική περίοδο που όλα μετριούνται με ψυχρούς αριθμούς δημοσκοπήσεων, τέτοια «οργανικά» αντανακλαστικά έχουν τη δική τους ξεχωριστή σημασία.
Αποδεικνύουν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς ένα άθροισμα μηχανισμών, αλλά ένας χώρος με στεγανά, συναισθηματικό πυρήνα και ταυτοτική συνείδηση. Το αν αυτή η συσπείρωση θα μετατραπεί σε σταθερή δημοσκοπική δυναμική μένει να φανεί, αλλά το πρώτο τεστ εσωτερικής αλληλεγγύης πέρασε με θετικό πρόσχημα.
