Ποιος να το έλεγε την εποχή των οξυμένων πνευμάτων, όταν οι λέξεις «Καστελλόριζο» και «μνημόνια» άναβαν φωτιές στη Βουλή, πως τα πράγματα θα εξελίσσονταν τόσο διαφορετικά; Κι όμως, ο χρόνος και -κυρίως- οι ευρωπαϊκοί διάδρομοι φαίνεται πως έχουν την τάση να λειαίνουν τις πιο σκληρές γωνίες.
Το τηλεφώνημα που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας στον Γιώργο Παπανδρέου για να του εκφράσει τα συλλυπητήριά του για τον θάνατο της μητέρας του, Μαργαρίτας, δεν ήταν απλώς μια τυπική πολιτική χειρονομία. Ήταν η επιβεβαίωση μιας σχέσης που έχει αλλάξει ριζικά πίστες τα τελευταία χρόνια.
Η κοινή τους πορεία στο Συμβούλιο της Ευρώπης, τα ταξίδια στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και οι ατέλειωτες συζητήσεις μακριά από τα εγχώρια τηλεοπτικά παράθυρα, μετέτρεψαν δύο άλλοτε ορκισμένους πολιτικούς αντιπάλους σε δύο ανθρώπους που διατηρούν μια στενή και ουσιαστική προσωπική επαφή.
Όταν η σκόνη της εγχώριας κομματικής αντιπαράθεσης κατακάθεται, μένουν οι κοινές εμπειρίες. Και όπως φαίνεται, η «ευρωπαϊκή θητεία» των δύο πρώην πρωθυπουργών αποδείχθηκε το καλύτερο έδαφος για να χτιστεί μια γέφυρα επικοινωνίας που αντέχει ακόμα και στις πιο δύσκολες προσωπικές στιγμές.
